De essentie van trailrunnen

 

Trailrunner:To be or not to be?
Dit artikel is overgenomen van ProRun en geeft mooi weer wat de essentie van trailrunnen in feite is. Ondanks het toenemend aantal georganiseerde trails, blijft de essentie een stuk eenvoudiger: GENIETEN. Van natuur, omgeving, fysiek bezig-zijn. Het gaat niet om snelheid, afstand en duur. Alleen als je het leuk vind!

Want wanneer ben je nu een trailrunner? Móet je in het buitenland een trailrun gelopen hebben om ‘er bij te horen’? Na hoeveel hoogtemeters tel je mee? Hoe snel kun jij afdalen? Hoeveelste ben je geworden bij die ‘trailwedstrijd’? Allemaal maatstaven die wat mij betreft linea recta de prullenbak in kunnen. We hebben het hier namelijk over trailrunning.


 Essentie
 De essentie van het trailrunnen lijkt steeds  verder naar de achtergrond te verdwijnen. Een paar jaar geleden werd trailrunning nog gedefinieerd als: het rennen en hiken over off-road paden (trails) en door de natuur, waar je mogelijk natuurlijke hindernissen zoals slootjes, rotsen, bergen, etc. tegen kunt komen met als kenmerken ‘rust’, ‘vrijheid’, ‘zelfvoorzienend’ en ‘los van tijd’. Tegenwoordig lijkt de prestatiedrang ook in trailrunning de overhand te krijgen. Verder, sneller, technischer, moeilijker, mooier. Dat is niet verkeerd, als je het tenminste vanuit een intrinsieke drijfveer doet. Maar het draait voor (te) veel lopers niet meer om de eigen ervaring en het beleven van een mooi avontuur, maar om het uitsteken van de ogen van de mensen in je omgeving en het pochen met het eigen kunnen. Net zoals dat veel hardlopers het gevoel hebben niet mee te tellen als ze nog nooit een marathon gelopen hebben (en dat wellicht ook helemaal niet van plan zijn), of tegenwoordig: je de marathon niet onder de 4 uur hebt gelopen, zo voelen veel trailrunners zich tegenwoordig niet goed genoeg. Gingen we juist niet trailrunnen om van dit soort sociale druk af te komen en gewoon lekker te genieten van de natuur in combinatie met hardlopen (of niet zo hard lopen)?


Social media

En ja, social media is hier van grote invloed. Niet alleen zie je de mooiste beelden van de mooiste trails op de meest tot de verbeelding sprekende locaties. Ook prikkelen al die beelden onze fantasie en realiteitszin. Van ‘dat wil ik óók’ wordt het al snel ‘dát kan ik ook’. Want stel je voor dat je buurman, die tot voor kort iedere dag een pakje sigaretten rookte en nooit iets aan sport deed, eerder rond die Mont Blanc rent dan jij doet! Afijn, ik denk dat je me snapt. We richten ons veel te veel op wat er om ons heen gebeurd en wat anderen doen en niet op wat er in ons eigen brein en lichaam om gaat.


 Respect
Wat ik eigenlijk nog erger vind is dat sommige ‘trailrunners’ zichzelf boven andere stellen. Omdat ze verder of sneller lopen, of regelmatig in het buitenland te vinden zijn voor een trailrun. Even vergetend dat niet iedereen de capaciteiten (o.a. fysieke gesteldheid, trailrunervaring, tijd om te trainen, (ge-) zin!) heeft om een ultra te lopen of de financiën om trailtripjes te maken. Hiermee lijkt het respect ook binnen het trailrunnen langzaam aan terrein te verliezen. Alsof een trailrun in Nederland je een ‘mindere’ trailrunner maakt, omdat je hier geen UTMB-punten kan verzamelen (met uitzondering van enkele trails in Limburg)!

Beleving

En ik? Ik heb op fantastische plekken mogen trailen, waardoor mijn belevingskader enigszins is opgerekt. De berg op klauteren in Squaw Valley bij Lake Tahoe en een trailrunvakantie in de Zuid-Franse Alpen waren toch wel een paar van de mooiste plekken waar ik mijn voeten heb mogen neerzetten. Ja, dit soort ervaringen zou ik graag vaker beleven, maar ik weet ook dat ik dit soort belevingen niet constant kan creëren (iets met geld). Ik hou er van om nieuwe plekken te ontdekken, om iedere bocht een oeh of ah moment te beleven. Maar ik kan ook nog steeds intens genieten van mijn achtertuin: de Utrechtse Heuvelrug. Ook al ken ik de weg daar op mijn duimpje en ken ik de reeën bijna bij naam, iedere stap die ik er zet is een gevoel van vrijheid en het nu. Back to basic met mijn rugzakje met benodigdheden, leuke slingerende paadjes, vrijheid, geen tijdsdruk, al helemaal geen sociale druk en doen wat ik het liefst doe: hardlopen in de natuur.  Zo ver en zo lang als ik wil. De voetstappen achter me latend en de beelden in mijn geheugen griffend (en in mijn telefoon). Beleving maken.
Het hebben van respect voor de natuur, jezelf én de andere trailrunner: dát maakt je een trailrunner. No mather wáár je trailt, hoeveel hoogtemeters je bedwingt, hoe hard je weer naar beneden dendert of hoeveel euro’s je aan reizen uitgeeft. Kapsones? Laat die lekker thuis! Scheelt nog bagage in je rugzak ook.
(auteur: Andrea van Lieshout. met dank aan ProRun)